Magazyn Stomatologiczny

Kompozyt czy paleta malarza?
Sesja Honorowa Dental Spaghetti, organizowana przez profesora Jerzego Krupińskiego (Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach) oraz doktora Macieja Żarowa (Praktyka Prywatna Dentist w Krakowie), wpisała się na stałe w program targów stomatologicznych Krakdent.

Niezmienne pozostało również miejsce spotkania – Galeria Loch Camelot. Salę udostępniła pani Weronika Łodzińska, której liczne fotografie można było podziwiać podczas spotkania. Sponsorami sesji były firmy Timago International oraz Tokuyama.

Na liście uczestników sesji znaleźli się m. in. prof. Elio Berutti (University of Turin), prof. Lorenzo Breschi (University of Trieste), prof. Camillo D’Arcangelo (Dental School University of Chieti), dr Vincenzo Lamorgese (Prywatna Praktyka, Rzym), dr Gabriele Conte, dr Manuele Mancini (Uniwersytet „Tor Vergata” Rzymie), tech. dent. Kamilla Siekierski (Prywatna Praktyka, Nowy Jork), prof. Pál Gerlóczy (Węgry), dr Maxim Stošek (Prywatna Praktyka, Słowacja).

W spotkaniu wzięli udział również profesorowie polskich uczelni medycznych – m.in. prof. Stanisław Suliborski, prof. Maria Chomyszyn-Gajewska, prof. Andrzej Szczeklik, prof. Grzegorz Milewski, prof. Maria Borysewicz-Lewicka.

Tegoroczne spotkanie poświęcono materiałom kompozytowym.

Organizatorzy spotkania, jak co roku, wprawili uczestników w dobry nastrój, witając wszystkich lampką szampana, a po wykładzie zapraszając na wyśmienitą kolację.

W tym roku poproszono o wykład dr Vincenzo Lamorgese z Rzymu. Pan doktor poruszył temat opakerowości i transparencji w wielowarstwowej technice zakładania kompozytu. Na wstępie pokazał zdjęcie marmurowej rzeźby Zawoalowanego Chrystusa dłuta Giuseppe Sanmartino (1720-1793). Woal był wykonany również z marmuru. Aby umysł człowieka mógł dostrzec przezierność woalu, jest konieczne stworzenie relacji między tym, co jest, a co powinno być. W taki właśnie sposób powstaje wypełnienie kompozytowe idealnie naśladujące naturę.

Materiały złożone, popularnie zwane kompozytami, można podzielić na opakerowe i transparentne. Bardzo istotna staje się grubość zakładanych warstw, gdyż aplikując cienką warstwę kompozytu opakerowego, można uzyskać efekt transparencji, a za pomocą grubej warstwy kompozytu transparentnego uzyskuje się efekt opakerowości. Cienka warstwa kompozytu opakerowego zatuszuje również błędy popełnione przy nakładaniu pierwszych warstw wypełnienia. Zanim wykorzystamy w praktyce jakikolwiek kompozyt, warto jest w bardzo prosty sposób zbadać stopień jego przezierności. W tym celu przygotowuje się dyski kompozytowe o różnej grubości, a następnie określa ich transparencję. Wyniki badania uświadamiają nam mnogość stopni opakerowości w materiałach złożonych.

Można wyróżnić dwa sposoby nakładania kompozytu: jednowarstwowy oraz wielowarstwowy. U osób młodych z jasnym szkliwem wystarczy jedna masa opakerowa. Zanim założy się wypełnienie, warto się nauczyć, jak odczytać kolor zęba oraz prawidłowo określić jego kształt (wymiary, kontur, strukturę powierzchni). Bardzo ważna jest również charakteryzacja powierzchni. Etap wykonania przebarwień lub szczelin pęknięć na powierzchni wypełnienia można porównać do pracy malarza, gdyż – podobnie jak on – stomatolog ma do dyspozycji paletę barwników używanych do charakteryzacji oraz specjalne pędzle. W podsumowaniu wykładu dr Vincenzo Lamorgese powiedział, że bardzo istotne jest uzmysłowienie sobie pojęcia przezierności, które łatwiej zrozumieć artystom.

Słowa doktora Lamorgese zapoczątkowały ciekawą dyskusję zaproszonych gości. Profesor Camillo D’Arcangelo podkreślił, że mamy do dyspozycji bardzo dużo dobrych kompozytów. Powinniśmy jedynie nauczyć się technik ich zakładania. Znajomość właściwości nowoczesnych kompozytów przedstawiono na przykładzie I-Phona. Dopiero zapoznanie się ze wszystkimi funkcjami urządzenia daje pełną satysfakcję z użytkowania. Profesor D’Arcangelo zaznaczył, że wykonanie repliki zęba staje się możliwe po dokładnym nauczeniu się struktury anatomicznej i budowy histologicznej zęba. Profesor Gerlóczy trafnie podsumował wypowiedź dr. Lamorgese stwierdzeniem, że poznanie anatomii i fizjologii zęba oraz znajomość właściwości różnych materiałów kompozytowych umożliwia wybór takiego materiału, który będzie dla nas najlepszy.

Profesor Stanisław Suliborski był pod wrażeniem wykładu. Odwołanie się do rzeźby Chrystusa uważał za bardzo trafne. Dzieło rzeźbiarza Sanmartino przetrwało wiele lat, a ile lat wytrzymują dzieła stomatologów? W stomatologii nie wystarczy znać instrukcji obsługi kompozytu. Do uzyskania dobrego efektu pracy jest niezbędne zrozumienie podstaw stomatologii. Najbardziej oszczędną metodą odtworzenia brakującej części zęba, bez utraty tkanek twardych jest odbudowa warstwowa za pomocą materiałów złożonych.

Kamilla Siekierski zauważyła, że najnowsze materiały złożone pod względem swych właściwości są coraz bardziej zbliżone do natury. Profesor Krupiński poruszył bardzo istotny temat niewielkiego odsetka stomatologów stosujących koferdam. Jedynie 10% lekarzy dentystów wykorzystuje taki sposób izolacji zęba przed dostępem śliny. Wszyscy stomatolodzy chcą wykorzystać walory stomatologii adhezyjnej. Prawidłowa adhezja nie nastąpi jednak bez uprzedniej izolacji pola zabiegowego za pomocą koferdamu.

Po ciekawej dyskusji wszystkich gości zaproszono na wspaniałą kolację z lampką wina. Degustacja pysznego jedzenia oraz dźwięki koncertu zespołu Hot D’Jazz Trio wprawiły uczestników spotkania w wyjątkowo dobry nastrój.

lek. stom. Joanna Wichrowska-Gil